De Krim is van ons

(Trouw katern Letter&Geest) – Sovjetschrijver Konstantin Paustovski beschreef in 1944 de herovering van de Krim op de nazi’s. Dit – net in het Nederlands vertaalde – verslag roept associaties op met Ruslands ‘bevrijding’ van de Krim in 2014. Toch is er een verschil.

Het is inmiddels bijna tweeënhalf jaar geleden dat de Krim door Rusland werd geannexeerd. En toch staat het nog op muren in Kiev gespoten, op zowel Russische als op Oekraïense propagandaposters gedrukt en duikt het op op twittertijdlijnen van jongeren uit zowel Moskou als Lviv: Krim nasj. De Krim is van ons.

Met zulke woorden wordt niet over de Oost-Oekraïense regio’s Donetsk en Loegansk gesproken. Dit duidt op een verschil. De band die Oekraïne en Rusland met de Krim hebben is emotioneler. En de strijd om het schiereiland, die tegenwoordig vooral in woord gevoerd wordt, gaat niet om wat de inwoners ervan willen. Het is een strijd om herinneringen tussen Oekraïne en Rusland.

>Lees verder

Oekraïners zijn voor, maar er is ook scepsis

31 maart 2016 (Trouw) – Wie rondreist in Oekraïne kan niet om het pro-Europa-sentiment heen. Een mogelijk ‘nee’ bij het referendum in Nederland maakt dan ook veel los. Al is er ook scepsis. ‘Dit gaat banen kosten.’

Zodra ze alleen al het woord ‘referendum’ hoort, lopen de emoties op bij de Oekraïense Olena Kovaltsjoek (54). “Oh, ik heb daarover gehoord. Neem ons alstublieft. Niet voor mij, maar voor onze kinderen. Zij verdienen het om in een betere wereld op te groeien.” En ze is niet de enige. “Waarom haten jullie ons? Waarom geven jullie ons geen kans?”, reageert haar landgenoot Igor Vasilivitsj (43) uit Kramatorsk. “Wat hebben wij verkeerd gedaan?”

>Lees verder

De prijs van vooruitgang

 (Trouw, de verdieping) – Oekraïense economen zijn voorstander van het EU-associatieverdrag. Maar ze zijn verdeeld over de vraag of het Oekraïne daadwerkelijk welvarender maakt. ‘Zijn we er wel klaar voor?’

In Droezi, een hip cafeetje in Kiev met veel superfood op de kaart zit econoom Taras Katsjka, ombudsman voor belastingzaken en mede-auteur van het EU-associatieverdrag. Glunderend vertelt hij. “Het verdrag biedt ons enorme mogelijkheden. Het opent niet alleen de Europese markt voor ons, maar ook die in China en het Midden-Oosten. Het is alsof de EU garant voor ons staat en iedereen met ons zaken wil doen.”

>Lees verder

Wordt Oost-Oekraïne het volgende bevroren conflict?

2 oktober 2014 (Trouw) – Ze hebben er goedkoop Russisch gas, de geheime dienst heet KGB, er wordt Russisch gesproken en er is geen McDonalds. De facto staat Transnistrië is de droom van menig separatist in Oost-Oekraïne. Een droom die wel eens uit zou kunnen komen volgens veel Rusland-deskundigen. Trouw ging kijken in het mogelijk voorland van Donetsk en Loegansk. Lees verder

Oekraïne vreest de dag van morgen

24 mei 2014 (Trouw) – Na een half jaar chaos kiest Oekraïne morgen een nieuwe president. De stemming wordt veel minder bepaald door de idealen van de volksrevolutie, dan door de reële vrees voor een burgeroorlog. Het lijkt erop dat een steenrijke zakenman die de ‘chocoladekoning’ wordt genoemd, daarvan zal profiteren. “Hij is een schurk, maar hij is alles wat we hebben”.

image (2)Nieuwsgierigen van buiten Kiev komen nog steeds naar het oude protestkamp op het Onafhankelijkheidsplein – het Maidan – om het revolutiegevoel op te snuiven. Een meisje neemt er een foto van een activist met een kozakkenmuts. Hij is nog een van de weinigen. Op Maidan worden allang geen massale volksvergaderingen meer georganiseerd. De realiteit heeft de activist ingehaald.

Morgen zijn er presidentsverkiezingen. De mensen gaan niet stemmen voor de idealen van de revolutie. Ze gaan stemmen om een einde te maken aan de chaos in hun land. En dus zit er volgens velen niets anders op dan de ene oligarch in te wisselen voor de andere.

Niemand is echt tevreden over de verdiensten van de tijdelijke regering, waar de politici van de revolutie de dienst uitmaken. Zij zaaiden verdeeldheid met een poging om een omstreden taalwet in te trekken die het Oekraïens boven het Russisch stelde. Zij namen extreem-rechtse politici in de ministerraad op. Ook was er kritiek op Kiev omdat het zowel op de Krim als in het oosten van het land geen controle over de troepen kreeg. Veel militairen en politieagenten liepen over naar de Russen.

De nieuwe regering is ‘oude wijn in nieuwe zakken’, zeggen de Oekraïners. Ze zijn afkomstig uit dezelfde corrupte politieke bovenlaag als altijd en gedragen zich ook zo. Maar waarom gaat volgens alle voorspellingen de meerderheid van het land morgen dan toch op een oligarch stemmen, namelijk op Petro Porosjenko?

“Hij is een schurk, maar hij is alles wat we hebben”, zegt voormalig Maidan-activiste Katerina Chmil (31). “Het was nooit ons doel om deze corrupte politici aan de macht te helpen. We wisten dat we ze niet konden vertrouwen”, legt ze uit. “Maar oligarchen hebben nu eenmaal macht en middelen. We kunnen Poetin niet zijn gang laten gaan en hebben ook weinig te verwachten van het Westen.”

Voor buitenstaanders klinkt het vrij hopeloos. Maar de Oekraïners zien ook verbetering. De nieuwe leiders wisten tenminste een lening te regelen bij het IMF en enkele veelbelovende ministers op corruptie-gevoelige ministersposten aan te stellen. “Het is te vroeg om te zeggen dat de politici echt veranderd zijn, maar de meesten gedragen zich in ieder geval beter dan voormalig president Janoekovitsj”, aldus Chmil.

Het volk heeft de les van de recente revolutie geleerd, klinkt het in Kiev. Het wil de politici in de gaten houden. Zelfverdedigingstroepen kunnen zo weer worden opgeroepen. Prioriteit is nu dat de orde wordt hersteld. Een nieuw gekozen president aanstellen is daarbij de eerste stap, zeggen de Oekraïners.

Dat er zondag een oligarch wordt gekozen als president wordt door de Oekraïners geaccepteerd als een noodzakelijk kwaad. Wat hen meer bezighoudt is hoe de dag zal verlopen. Er wordt van allerlei kanten sabotage verwacht.

Poetin zei gisteren de uitslag te respecteren, maar het is nog steeds te verwachten dat separatisten – met of zonder zijn hulp – chaos zullen creëren. En ook Joelia Timosjenko, een van de kandidaten, kan roet in het eten gooien: zij wil niet dat Porosjenko wint en zal hoogst waarschijnlijk proberen te bewijzen dat er fraude in het spel is, of het misschien zelfs in scene zetten.

De kozak in Kiev ziet het allemaal wantrouwend aan. Ook hij wil naar huis, maar hij durft het nog niet aan.

Feiten over de verkiezingen

Morgen mogen 36 miljoen Oekraïners hun stem uitbrengen op een nieuwe president. Volgens de peilingen zal de opkomst uitkomen op 80 procent, maar peilingbureaus zitten er vaak naast.

Tegelijkertijd zijn er op veel plekken ook regionale en burgemeestersverkiezingen.

Ook bewoners van de door Rusland geannexeerde Krim kunnen meestemmen voor de president. Zij kunnen morgen niet op hun schiereiland naar de stembus, maar naar andere steden zoals Gerson en Odessa. De verwachting is dat alleen de pro-Oekraïnse Tataren dit zullen doen.

In enkele districten in de regio’s Loegansk en Donetsk zijn er problemen met het openen van stemlokalen. Veel mensen in Oost-Oekraïne willen gaan stemmen, maar zijn bang.

Oligarch Porosjenko gaat waarschijnlijk winnen. Als hij minder dan 50 procent van de stemmen haalt, komt er op 15 juni een tweede ronde.

Hoe organiseer je verkiezingen in een land dat zo overhoop ligt?

18 mei 2014 (Trouw) – De Krim is geannexeerd, en aan het oosten van het land knagen de ‘separatisten’ aan de  grenzen van Oekraïne, daarbij gesteund door Moskou. Toch zet de regering in Kiev alles op alles om de verkiezingen op 25 mei door te laten gaan. Maar hoe organiseer je verkiezingen in een land dat zo overhoop ligt? Vijf vragen. Lees verder

Poetin en de Oekraïense chocoladekoning (en andere oligarchen)

10 april 2014 (Trouw) – In het centrum van Kiev staat een sprookjeswinkel. Voor de goud glimmende etalage staan hier iedere dag groepjes Oekraïners zich te vergapen aan bewegende miniatuurfabrieken en kastelen van chocolade en felgekleurd suikerwater. “Niet te weerstaan”, zegt een man die glimlachend de winkel uitkomt, met twee tassen vol snoepgoed. “Ik heb alvast ingeslagen voor Pasen.”

Lees verder

Oekraïne heeft genoeg van het graaien van de president

21 februari 2014 (Trouw/ de Tijd) – Sluipschutters die op mensen schieten, demonstranten met kalasjnikovs: de situatie in Oekraïne is deze week volledig geëscaleerd. Wat precies de druppel was, is moeilijk te zeggen. Toen de demonstranten dinsdag bij het parlement aankwamen om vreedzaam te demonstreren, zagen ze dat de straat volledig geblokkeerd was door speciale politieeenheden. Al gauw werden over en weer politiegranaten en molotovcocktails gegooid en vanaf dat moment werd het – met uitzondering van woensdagnacht toen er een staakt-het-vuren van kracht was – alleen maar grimmiger.

Dat de autoriteiten het plein lieten bestormen en geweld inzetten tegen burgers, is de reden dat veel Oekraïners nu vechten voor hun land, zeggen ze. ‘President Janoekovitsj laat zijn ware gezicht zien’, is een veelgehoorde uitspraak. Maar hoe kon het zover komen? Waarom zijn de Oekraïners al maanden zo ontevreden over hun democratisch gekozen president?

Een belangrijk deel van het antwoord is corruptie. Niet het soort corruptie waarbij burgers politieagenten, leraren en doktoren moeten omkopen om zaken gedaan te krijgen, maar een alles verzwelgende corruptie die het leven onmogelijk maakt.

Ontwrichtend
Oekraïne is de laatste jaren enorm gezakt op de internationale corruptieranglijsten. Transparency International zette het land in 2012 op plaats 144 van de 167 landen op de lijst. Ernst & Young bestempelde Oekraïne in hetzelfde jaar zelfs tot het op twee na corruptste land ter wereld. De corruptie binnen de overheid en in de economie heeft de samenleving volledig ontwricht, vertelt journalist Sergej Lesjenko, de bekendste corruptie-expert in Oekraïne.

“Viktor Janoekovitsj gebruikt zijn positie voor zelfverrijking en dat heeft gewerkt. Hij is de meest corrupte president van Europa.” De president woont in een paleizencomplex van 140 hectare, bijna even groot als de stadsstaat Monaco. Dit paleis was van Sovjetleider Chroesjtsjov, hij verbleef er als hij in Oekraïne moest zijn. “Janoekovitsj heeft het op schimmige wijze verkregen in 2007, toen hij nog premier was. Het paleis is vijf verdiepingen hoog, het heeft een golfclub, een jachtclub, tennisbanen binnen en buiten en verblijven voor zijn wilde dieren.”

Maffiasysteem
Janoekovitsj heeft zijn rijkdom verkregen door trucs te gebruiken die al jarenlang worden ingezet in de voormalige sovjetrepublieken, zoals fraude bij aanbestedingen. Lesjenko: “Dat werkt ongeveer zo. De overheid verkoopt een staatsbedrijf, bijvoorbeeld een energiemaatschappij, en de president zorgt ervoor dat er maar twee bieders zijn: een van zijn familie en een nepbedrijf dat hij voor de gelegenheid laat opzetten. De twee overbieden elkaar een tijdje voor de show, totdat de nepbieder stopt en de familie het energiebedrijf in handen krijgt. Zo heeft de familie van Janoekovitsj zich talloze staatsbedrijven illegaal toegeëigend.”

“Daarnaast heeft Janoekovitsj een maffiasysteem gecreëerd, door in een razend tempo zijn mensen neer te zetten op alle belangrijke plekken. Bij de belastingdienst, de douane, in de bankenwereld, in het leger en in het rechtssysteem. De president controleert ministers, rechters, politie en de hele bankensector”, aldus Lesjenko.

Parallel systeem
De ondernemers in Oekraïne zijn hier zwaar door gedupeerd, vertelt advocaat Slava. Hij werkt bij een grote firma en wil zijn achternaam niet zeggen. “Ik verdedig bedrijven en particulieren die in conflict zijn met andere bedrijven. Maar het is meer voor de show, want er bestaat in ons land geen rechtssysteem meer. Rechters krijgen instructies van bovenaf. We hebben wel een grondwet en ook een wetboek, maar eigenlijk functioneert er een parallel, corrupt rechtssysteem. Ik zie iedere dag hoe machteloos mensen staan, als ze niet de juiste connecties hebben.”

In Oekraïne is bovendien huis- en bedrijfsroof al jaren een groot probleem. Het is onmogelijk een eigen bedrijf te hebben in dit land, omdat de kans groot is dat bendes gelieerd aan de clan van president Janoekovitsj het overnemen. “De meeste ondernemingen die ik verdedig moeten beschermgeld betalen. Dit was altijd al wel zo, maar vroeger was dit ook een garantie dat je daadwerkelijk beschermd werd. Je kocht een nepdocument en de ambtenaar kreeg extra betaald – hij moest wel met zijn lage salaris – en dat was dat.”

Tegenwoordig blijft het geld niet bij die ene ambtenaar. Het gaat naar de ambtenaar boven hem, en naar die boven hem. Het kan gebeuren dat je de gemeente, de politie en iemand van het presidentiële bureau hebt betaald, en dat je bedrijf alsnog wordt binnengevallen door de belastingpolitie, vertelt Slava. “Zij hebben papieren waarop staat dat je iets illegaals hebt gedaan of dat jouw bedrijf nu eigendom is van iemand anders. Waarom? Omdat iemand van de clan jouw bedrijf graag wil hebben. Ik zie dit soort zaken bijna iedere week.”

‘De familie’
Janoekovitsj en zijn zakenvrienden hebben niet alleen een ferme greep op de overheid en de rechters, maar ook op veel grote bedrijven. Ze zijn al rijk, maar hun verouderde en vervuilende fabrieken worden gesubsidieerd met publiek geld. Wetten die de natuur en gezondheid van de bevolking moeten beschermen, worden genegeerd, vertelt Slava. “Ons belastinggeld en onze grondstoffen worden verspild.”

Als Oekraïners het over ‘de familie’ hebben, hebben ze het over de gezinsleden van de president. “Janoekovitsj heeft zijn familie tot een nieuwe oligarchenclan gemaakt”, vertelt Lesjenko. “Zijn zoon Oleksandr is daar een goed voorbeeld van. Hij was tandarts toen zijn vader premier werd. Nu bezit hij twee banken en wordt zijn vermogen door Forbes op 500 miljoen dollar geschat. Zijn vader heeft de belastingdienst namelijk gedwongen alle ambtenaren salarissen uit te betalen via Oleksandrs bank. Vervolgens heeft Oleksandr vrienden aangesteld bij de centrale bank van Oekraïne en is zijn omzet geëxplodeerd.”

Het is in Oekraïne vele malen erger dan in de andere voormalige sovjetrepublieken, legt de journalist uit. “De corruptie is veel dieper vervlochten met de overheid dan bijvoorbeeld in Rusland. Dat heeft een direct effect op de bevolking. De president steelt als het ware van de bevolking, en dat betekent dat mensen niet de zorg krijgen waar ze recht op hebben en de leraren en gepensioneerden geen inkomen ontvangen.”

Pensioen gestopt
Daar kan Nadjesda Sjevsjenko (78) over meepraten. Ze is gepensioneerd en komt al weken dagelijks op het Onafhankelijkheidsplein om demonstranten te helpen. En ook om te eten, want daar heeft ze zelf amper nog geld voor. “Sinds een maand hebben gepensioneerden ineens geen recht meer op korting in het openbaar vervoer. Mijn staatspensioen is drie maanden geleden stopgezet. ‘Economische problemen vanwege Euromaidan’, zegt de overheid. Onzin. Onze president probeert snel nog wat geld weg te sluizen voor hij moet vertrekken. Hij geeft niets om ons, alleen maar om zichzelf.”

Per maand moet Sjevsjenko rondkomen van zo’n 150 euro. “Ik heb 45 jaar in een chemische fabriek gewerkt. Het was gevaarlijk werk, we werden aan allerlei giftige gassen blootgesteld, dus er werd ons beloofd dat we een goed pensioen zouden krijgen en medische verzorging. Maar de laatste drie jaar is mijn situatie enorm verslechterd. De fabriek betaalt me wat pensioen en ik krijg wat geld uit Rusland, omdat mijn man in het Rode Leger heeft gevochten – god hebbe zijn ziel. In totaal moet ik het doen met 1800 grivna (150 euro) per maand. Daarvan gaat de helft naar medicijnen en 500 naar mijn flat, in een buitenwijk van Kiev. Gelukkig pas ik op bij families uit de buurt om wat bij te verdienen. Zodat ik meer kan eten dan alleen aardappelen en augurken. Deze bontjas heb ik gekregen van een van de families waar ik oppas, mensen met een goed hart. Daar zijn er nog wel genoeg van in Oekraïne.”

Als ze gevraagd wordt naar de president, briest Nadjesda “dat is geen corruptie, dat is diefstal. In Rusland krijgen ouderen drie keer zo veel pensioen. Onze president steelt van de staatskas, en heeft ons teruggezet in de jaren negentig. Al twee jaar sta ik op de lijst voor een gehoorapparaat, maar er komt niets van. De gemeente geeft het gemeenschapsgeld liever uit aan criminelen. Voor staatszorg en pensioenen is niets mee over. Ik ben bijna blind en bijna doof door het werk dat ik gedaan heb, en heb geen kinderen die voor me kunnen zorgen. Ik zou van de gemeente ook een oogoperatie krijgen, maar ik geloof er niet meer in.”

Lesjenko begrijpt haar. “Wat Janoekovitsj en zijn familie hier gedaan hebben is volgens mij de werkelijke reden waarom de demonstraties zo massaal zijn geworden in december – en niet het mislukken van de deal met de EU (die Oekraïne een associatieverdrag aanbood dat Janoekovitsj weigerde, red.). Mensen hebben alle rechten verloren. Ik begrijp wel dat ze willen vechten voor een beter land.”

Blog: hoe kon het zo uit de hand lopen?

20 januari 2014 (website de Tijd) – Sluipschutters die op mensen schieten, gewapende demonstranten, bendes die journalisten aanvallen, en tientallen doden. De situatie in Oekraïne is vandaag volledig geëscaleerd. Wat is er precies aan de hand en hoe kon het zo uit de hand lopen?

Het is misschien handig oorzaken en aanleidingen uit elkaar te houden. Oorzaken zijn er legio. De Oekraïeners zijn al jaren gefrustreerd over hun autoriteiten. Sinds Janoekovitsj president is, is de situatie verergerd. Er is niet zo maar sprake van corruptie, het gaat verder dan dat. Zoals Sergej Lesjenko, Oekrainse corruptie-expert en journalist me vertelde in een interview:

“Viktor Janoekovitsj gebruikt zijn positie voor zelfverrijking. Hij woont in een paleizencomplex van 140 hectare, bijna even groot als Monaco. Dit heeft hij op schimmige wijze verkregen in 2007, toen hij nog premier was. Hij heeft door fraude veel overheidsbedrijven en subsidieert ze met overheidsgeld. Daarnaast heeft hij een maffiasysteem gecreëerd, door in een razend tempo zijn mensen neer te zetten op alle belangrijke plekken. Hij controleert de belastingdienst, de douane, de centrale bank, het leger en het rechtssysteem. Hij rooft als het ware de staatskas leeg, en de bevolking is slachtoffer. Het is hier vele malen erger dan in Rusland.”

Geen loon

Dat heeft erin geresulteerd dat gepensioneerden, buschauffeurs en leraren al maanden geen loon meer krijgen. De schulden van Oekraïne zijn enorm en de inflatie en werkeloosheid nemen per dag toe. Zonder connecties kom je nergens, bedrijven worden uit het niets overgenomen door de belastingpolitie of paramilitaire bendes en er is geen rechter die de clanleden durft aan te raken. In het buitenland je geluk beproeven is voor bijna niemand een optie, een visum krijgen voor Europa is onmogelijk als je niet veel geld of connecties hebt.

Jarenlang zag de Oekraïense bevolking passief toe wat er gebeurde. Na de mislukte revolutie in 2004 waren veel mensen gedesillusioneerd geraakt. ‘Het heeft toch geen zin, want alle politici zijn corrupt’, zeiden ze. Sinds november is er echter veel veranderd. Het begon met een vreedzaam protest van vooral studenten tegen het afketsen van het Europees verdrag. Toen de autoriteiten echter geweld gingen gebruiken tegen deze jongeren, werd het massaal.

Of zoals politicoloog Jevgeni Glibovitskizei toen ik hem interviewde:

‘Oekraïners zijn structureel onzeker als gevolg van de verschrikkingen die ze hebben meegemaakt in de twintigste eeuw: Stalin heeft miljoenen mensen uitgehongerd, Hitlers oorlog was het bloedigst in Oekraïne. En ook de Sovjetonderdrukking en de ramp bij Tsjernobyl hebben bijgedragen aan de onzekerheid. In tegenstelling tot Russen, die hun regering zien als de ultieme autoriteit, wantrouwen Oekraïners hun leiders. Er is hier door de jaren heen een brede traditie van activisme ontstaan. Ook hoe ze naar geweld kijken is anders. Russen hebben geweld vaak met succes ingezet. Oekraïners associëren het met onderdrukking. Dus toen Janoekovitsj geweld ging gebruikten, en de beelden het internet over gingen, knapte er iets bij de mensen.”

Tentenkampen

Op Maidan – het centrale Onafhankelijkheidsplein in Kiev – werden tentenkampen gebouwd door demonstranten die daar gingen wonen. Er waren veel extremistische bewegingen bij, ultranationalisten, en nationalistische partijen, maar ook veel studenten en ‘gewone Oekraïners’. Bouwvakkers uit verschillende regio’s in het land besloten hun families te verlaten, niet te gaan werken en in de plaats tentenkampen te bouwen op Maidan. De Kievenaren steunden hen door eten en bouwmaterialen te brengen, hoewel de politie hen probeerde tegen te houden.

Afgelopen dinsdag liep de situatie volledig uit de hand. Demonstranten van het plein en Kievenaren liepen naar het parlement voor een demonstratie georganiseerd door de oppositieleden die die dag een wet ter stemming wilden brengen om de grondwet uit 2004 – waarin de president minder macht heeft dan het parlement – weer te herstellen. Toen ze bij het parlement aankwamen, hoorden ze dat de parlementsvoorzitter had verklaard de stemming uit te stellen. Ook zagen ze dat de politie de straten had geblokkeerd en rijendik stond opgesteld met schilden.

Wie precies begon met het geweld is lastig vast te stellen. Toen de demonstranten de oproerpolitie zagen staan, begonnen ze tegen de voertuigen te duwen. Enkelen gooiden stenen. Al snel zette de politie traangas in en begon ze granaten te gooien. Wat er daarna gebeurde, is te zien op de gruwelijke foto’s.

Verbeten

Nadat er zoveel doden waren gevallen, konden de demonstranten niet meer opgeven. “We moeten zorgen dat die jongens niet voor niets zijn gestorven”, zei een jongen tegen me in het ziekenhuis. Dat typeert goed hoe de stemming onder de Oekraïeners nu is: verbeten. Janoekovitsj wordt vergeleken met Kaddafi. Mensen willen vechten voor hun land, en tegen hun president die laat gebeuren dat geschoten wordt op burgers.

Ze hopen dat de VS of Europa in zullen grijpen, dus er wordt vanaf het podium opgeroepen dat overmeesterde politieagenten goed behandeld moeten worden, om het imago van de demonstranten in het buitenland te beschermen. De Kievenaren die niet op straat staan, zitten angstig thuis en kijken hulpeloos via de talloze livestreams toe wat er gebeurt in het centrum. Mensen hadden nooit gedacht dat  Janoekovitsj zo ver zou gaan. Op het moment dat ik dit schrijf – donderdagnamiddag – zit mijn Oekraïense huisgenote te huilen.