Als zelfs pacifisten willen doden


13 mei 2014 (Trouw) – Oekraïners hebben een hekel aan geweld zeggen ze zelf. Maar ze praten ze over weinig anders, en zelfs soms zo boos dat ze willen doden. Drie jongeren uit Kiev over oorlog, angst, haat en geweld.

Valentina Okhlopova (33) kunstenaar

“Eigenlijk ben ik een pacifist. Ik doe yoga, hou zielsveel van de natuur en heb veel gereisd in India. Ik was ook een tijdje boeddhist. Nog steeds wil ik het liefst dat er vrede komt, maar we kunnen niet anders dan terugvechten. Mijn ouders zijn Russisch, dus etnisch ben ik een Rus, maar ik ben hier geboren dus ik ben Oekraïens staatsburger.

Ik zou op dit moment in Amsterdam zijn, helpen bij het opzetten van een Russisch centrum voor de kunsten. Maar sinds de revolutie wil ik hier niet weg. Dus ben ik voltijd activist: ik haal geld op voor militairen die de Krim zijn ontvlucht.

Geweld is slecht en zet mensen tegen elkaar op. Dat is gevaarlijk want het zou de Russen en Oekraïeners voorgoed uit elkaar kunnen drijven. Als wij nu Russen doden, zullen hun kinderen onze kinderen willen doden. Dat zie ik ook wel en daarom probeer ik de Russen niet te haten, alleen het Kremlin. Ik hou nog steeds van de Russische kunst.

Tegelijkertijd zit er zo veel woede in mij. Hoe durven zij ons land binnen te dringen en van binnenuit de boel opstoken. Het is zo schaamteloos en onrechtvaardig. De Krim is zo prachtig, maar de mensen die er nu aanspraak op maken houden niet echt van het land. Ze willen het alleen hebben om te hebben. Daar kan ik zo razend om worden dat ik iemand wil doden. Als de situatie verder escaleert ga ik me aanmelden bij het leger.”

Svetoslav Tarasjenko (23) student toerisme

“Kwaad moet je niet met kwaad vergelden, dacht ik altijd. Wij zijn onze geschiedenis altijd een bezet land geweest en hebben daardoor van nature een hekel aan geweld. Het heeft voor ons nooit tot iets goeds geleid, wij waren altijd het slachtoffer. Maar tegelijkertijd zijn we taai, we hebben vechten eigenlijk al eeuwen voor onze onafhankelijkheid, en blijven dat doen.

Als ik president zou zijn, zou ik alle burgers uit het Sjoviansk evacueren en de boel platwalsen. Want de Russen gebruiken op dit moment in het oosten burgers als menselijk schild. Met Poetin een dialoog aangaan is niet mogelijk, net zo min als dat bij Hitler ging.

Ik zie om me heen veel mensen – vooral jongeren – hun haat en teleurstelling op gewone Russen projecteren. Tijdens de voorronde van het songfestival werden de Russen uitgefloten in het café. Dat is misschien een klein voorbeeld, maar de haat groeit en dat is niet goed. We moeten ons niet laten verleiden, alleen het Kremlin verdient onze haat. De Russen zijn slachtoffer. Eigenlijk heb ik medelijden met hen, ze worden misleid en gebruikt door hun leider, die er niets om geeft als ze sterven.

Tegelijkertijd laten veel Russen zich wel verleiden tot haat. Ze gaan mee met Poetin en zeggen dat wij maar boeren zijn die geen recht hebben op onafhankelijkheid. Zou jij daar niet kwaad over worden?

Wat in Odessa gebeurde was vreselijk. Maar ergens voelt het als rechtvaardigheid. Ik weet dat ik dat niet moet zeggen omdat jij het misschien verkeerd opvat, maar ik kan het niet helpen.”

Svetlana Patrik (25) student economie

“Ik haat geweld en oorlog. Het gaat er alleen nog maar over de laatste weken, maar ik wil het niet meer horen. De revolutie was ook benagstigend maar toen hadden we nog het gevoel iets te kunnen doen. Bijvoorbeeld door soep te maken voor activisten. Na Maidan was ik opgelucht, maar nu is de angst weer terug. Ik kijk geen televisie meer en met mijn vriendinnen hebben we afgesproken er niet over de situatie te praten. We doen leuke dingen, gaan naar het park zoals nu.

Jongens van mijn leeftijd zijn er veel mee bezig. Ze posten op facebook dat ze willen vechten en sterven voor hun land. Ik weet niet of ze het menen, maar het maakt mij ongerust. Het is nu ook hip om een oseledits (een kozakkenkapsel red. ) te dragen. Ik moet niets hebben van radicalen. De jongeren van Pravi sektor bijvoorbeeld, zij geven de Russen een reden ons te haten. De meesten zijn jonger dan ik.

Ik hoop dat het allemaal vooral show is. Van mijn vrienden weet ik dat ze pas echt zullen vechten voor het land als de Russen naar Kiev komen. Mannen scheppen altijd op, dat doen ze in jouw land vast ook. Of ik zelf zou vechten? Echt niet. Dat hoort niet, ik ben een vrouw. Wij moeten voor de kinderen zorgen. Als er echt een oorlog komt, ga ik misschien wel verplegen.

Maar ik wil over dit soort dingen niet nadenken. Het voelt alsof ik in een film leef. Kunnen we er nu over ophouden? Ik raak er gestrest van.”

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s