Schieten, marcheren en veel pils


9 juli 2013 (nrcnext)  – Als je in een biertent bent, gedraag je je zoals het hoort in een biertent. Dus zet je een scootmobiel bovenop een stapel biertafels, klim je in de palen van de tent en probeer je met een opblaasbaar zeepaard om je middel te stagediven.

Welkom op het Oud-Limburgs Schuttersfeest (OLS) in Stramproy.

Zoals op ieder willekeurig zomerfeest in ieder willekeurig dorp vloeit het bier hier rijkelijk. De organisatie van het feest, waar volgens schattingen van de hulpdiensten 40.000 man op af komt, heeft 40.000 liter bier ingeslagen.

Hoewel er genoeg mensen dronken zijn, is niemand echt vervelend. Er wordt creatief met de decoratie en het meubilair omgegaan, maar er is geen beveiligingspersoneel dat moet ingrijpen. Dat is er overigens ook helemaal niet. Een jongen met een gemillimeterd kapsel verwoordt wat iedereen hier wil zeggen: ,,Dit kan alleen in Limburg, hè. Wij zijn een gemoedelijk volkje. Maar we drinken wel veel pils.”

(met Lex Boon)

De dag begon in ieder geval wel gemoedelijk. Op het OLS draait het namelijk om tradities en folklore. Om elf uur verzamelen zich op een veld net buiten Stramproy groepjes mannen van alle leeftijden in historische kleding: fluwelen pakken met tal van medailles, hoeden met veren en een enkele nepbaard. ,,Linksom mars”, klinkt het uit een luidspreker. De mannen marcheren in kringetjes over het veld. Een EHBO-vrouw rent rond en voorziet ze van water.

Stramproy, een dorp met net iets meer dan vijfduizend inwoners, staat al maanden in het teken van het ,,grootste cultuurhistorisch evenement van Limburg”, zoals trots op de posters staat vermeld. Op een grasveld van twaalf hectare aan de rand van de gemeente is een festivalstad opgebouwd, waar vandaag 1.850 vrijwilligers werken. Naast het marcheerveld staan twee feesttenten die qua grootte op Lowlands niet zouden misstaan. Alleen de namen van de optredende artiesten zijn minder bekend: feestband Wir sind Spitze!, de Hoube Dré Band en feest-dj Michel.

Frans Verhaag van Schutterij St. Antonius is medeverantwoordelijk voor het feest. Hij zat vorig jaar in de schietploeg die in het Belgische Ellikom alle bölkes van het raek schoot (met een buks bolletjes van een standaard afschieten). En de winnaar moet het feest het jaar erop organiseren. ,,Alle verenigingen in het dorp, ook de pingpongvereniging, hebben meegeholpen met de organisatie. De opbrengsten worden verdeeld. We hebben een begroting van ongeveer 9 ton, daarvan hopen we op 3 ton winst.”

,,Die daar linksvoor is een maat van ons”, zegt Niels Bemmelmans (19) vanaf de zijlijn bij de openingsceremonie van het schuttersfeest. Hij wijst naar een jongen met een klaroen. Hij hoort bij een van de 147 schutterijverenigingen en hun aanhang die met bussen zijn afgereisd naar Stramproy. Het publiek komt voor drie onderdelen: een optocht door het dorp, de schietwedstrijd en het feest.

Bemmelmans is uit Schin op Geul komen rijden om zijn maat aan te moedigen. ,,Ik heb er weleens lacherig over gedaan, maar eigenlijk kijkt iedereen stiekem tegen je op als je bij een schutterij zit. Ik zit eraan te denken om ook lid te worden.” Een beslissing die hij nog eens goed moet overwegen, want een lidmaatschap is niet vrijblijvend. Er moet serieus worden getraind op looppatronen en marcheermuziek, zo’n twintig zondagen per jaar.

Een mooie traditie, vinden de inwoners van Stramproy. Voor de drie uur durende optocht is het hele dorp uitgelopen. Op klap- en rolstoelen en in elkaar geknutselde tribunes zit het publiek aan de kant van de weg om de marcherende gezelschappen te bekijken.

Paul Nouwen (29) uit Weert staat met een paar vrienden aan een statafel en ziet het geheel aan met een biertje in zijn hand. ,,Nee, ik zit niet bij een schutterij. Dat is meer voor de harde kern van het dorp. We zijn hier puur omdat er eens iets te doen is.” Dat geldt ook voor de plaatselijke jeugd. Ze hebben weinig met de schutterij. Het OLS is gewoon de grootste gebeurtenis van de zomer. En met muntjes van 1,60 is het ,,lekker goedkoop zuipen”.

Op het schietterrein gaat het er serieuzer aan toe. Vanaf twintig meter wordt er met een zware buks op blokjes van 1,5 bij 1,5 centimeter geschoten. Een team bestaat uit zes schutters die allemaal zes keer schieten. Zolang er raak wordt geschoten is het hele team gespannen. Maar als er één iemand mist? Dan houdt het voor het hele team op.

Dat weet ook Gé (27) uit Haelen. Hij miste dat ene schot en zorgde dat zijn team uit de wedstrijd vloog. Daarom wil hij zijn achternaam niet in de krant. Wat hij wel wil, is ingehaakt meezingen op Marianne Rosenberg in de biertent. ,,Onze bus terug gaat pas om half tien dus laten we proosten.”

Hij is niet de enige die er zo over denkt. Om een uur of acht zijn de outfits ingewisseld voor poloshirtjes en wordt in de tent de polonaise ingezet. Een gezette man bouwt van banken een glijbaan en duikt onder luid gejuich naar beneden, om te eindigen in een zwembadje bier. Een luitenant probeert aan de bar een dispuutsmeisje uit Maastricht te versieren, jonge kinderen uit het dorp spelen tikkertje om hen heen. Er vliegt een kerstboom door de lucht. Hoe serieus de schutterijleden overdag paraderen, zo serieus wordt ook het feesten ’s avonds genomen.

Terwijl het in de tent losgaat op Anita Meyer, worden buiten nog de laatste schoten gelost. Een winnaar komt er vandaag nog niet uitrollen. Volgende week keren de beste 31 teams terug. Waarom het vandaag niet wordt afgemaakt? Dat kan niet, legt organisator Verhaag uit. Volgende week is er weer een feestje gepland.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s