´Onze boeren krijgen zelfs kerstkaarten´


5 november 2011  (Trouw) – ‘Juist in economisch moeilijke tijden zijn mensen op zoek naar lokale producten. En dan maakt zo’n prei uit Nijmegen toch gelukkig”, zegt Drees Peter van den Bosch. Met compagnon Willem Treep runt hij een bedrijf dat winkels aan boeren uit de directe omgeving koppelt, zodat ze weer seizoensgebonden groenten en fruit uit de regio gaan verkopen. Zo biologisch, lokaal, betrouwbaar en vers mogelijk.

Het is 2007 en Willem en Drees Peter vinden de voedselketen onlogisch. Ze werken als salesmanager bij Unilever. “Ik ergerde me aan hoe groot de bedrijven zijn geworden”, aldus Willem. “Ze willen alles centraal en efficiënt regelen. Supermarkten kiezen liever voor de zekerheid van vier maanden Elstar uit Italïe in de winkel, dan één maand zomerappels van 10 kilometer verderop.” Drees knikt. “Ik zocht naar regionaal groente en fruit, maar vond niets. Toen ik de teler bij mij om de hoek sprak, vertelde hij me dat hij geen supermarkt kon vinden die zijn Hollandse appels wilde kopen. Belachelijk.”

Dus besluiten de twee ondernemers telers en supermarkten aan elkaar te gaan koppelen. In 2009 zeggen ze hun baan bij Unilever op en beginnen een eigen bedrijf.

In hun kantoor in Cothen, een plaatsje bij Utrecht, zitten ze tussen de houten kratjes waar hun bedrijfsnaam op staat. “Willem&Drees, dat straalt vertrouwen uit”, zegt Willem. In de kratten zitten stroken met foto’s van boeren erop. “Leuk hè”, zegt Drees terwijl hij er een laat zien met een lachend boerenechtpaar uit Nijmegen. “We brengen het menselijke terug in de voedselketen. En het werkt. Omdat onze boeren met hun naam op hun producten staan, krijgen ze zelfs kerstkaarten.”

Sinds 2009 zien ze het aantal winkels verdriedubbelen en breiden uit van de regio Amersfoort naar vijf regio’s, onder andere Rotterdam en Arnhem. Afgelopen jaar wisten ze Jumbo-supermarkten binnen te halen. “Wij zijn begonnen met tien winkels”, vertelt Willem. “In het begin wisten we niet of de consument het zou willen. Maar onze vermoedens bleken te kloppen. Mensen vinden het leuk om lokaal te eten. Ze denken: ‘hé die appel ken ik niet’ of ‘hé dat is lekker vers’.”

Drees: “Het werkt twee kanten op. Toen bleek dat er vraag was, zijn we teruggegaan naar de boeren om te vragen welke vergeten rassen ze nog meer kunnen maken.” Willem: “Door ergens een regenboogpeen neer te leggen maak je mensen nieuwsgierig en gaan ze vaker naar vergeten groentes vragen.”

Dit gaat prima samen met marketing. Willem: “We zijn bijvoorbeeld spruiten op stam gaan verkopen. Aan de tak blijft het langer goed. Maar het is ook een truc, want het ziet er mooi uit, dus zijn mensen bereid er meer voor te betalen.” Drees: “Eten wordt leuker als je er aandacht aan besteedt. Onze aardappels zijn niet per se lekkerder, maar smaken toch beter als je weet waar ze vandaan komen.” Is lokaal per se duurzaam? Drees: “Als je uit de buurt en met de seizoenen mee-eet, zit je sowieso goed.”

De mannen zijn goed op elkaar ingespeeld. Drees doet het contact met de boeren en Willem de winkels. Drees: “Willem is de ondernemer. Hij denkt dat een betere wereld ontstaat door handel. Hij vond Unilever te groot om iets te kunnen bereiken. Een olietanker. Hij wil liever zeilen.”

Drees kijkt zijn zakenpartner aan. “Willem denkt in kansen. Vandaag moest hij langs bij Bagels & Beans om de samenwerking op te zeggen. Logistiek ging het niet meer. Wat gebeurt er? Hij komt terug met een nieuw plan.” Willem lacht breed. “Nu gaan ze alle vijftig vestigingen iedere week van een kistje fruit voorzien.” Drees: “En als het niet lukt, ben ik er om de boel achter hem op te ruimen.”

“Drees is de visionair”, legt Willem uit. “Hij komt uit een boerengezin en kan niet tegen onrechtvaardigheid. Hij gelooft in oprechte en eerlijke verdeling en is standvastiger dan ik. Hij is degene die onze zeilboot rechthoudt.”

Dat komt goed uit, want de grootste uitdaging van de onderneming is de logistiek. Willem: “Supermarkten willen met ons werken omdat wij het transport regelen.” Niet gemakkelijk. “We hebben vijf chauffeurs die alles heen en weer brengen met kleine vrachtauto’s. Het komt dagelijks voor dat een boer maar veertig bakken aardbeien heeft terwijl wij er aan de supermarkt honderd hebben beloofd. Vroeger zou een supermarkt meteen het contract opzeggen met zo’n boer. Wij niet. We gaan rondbellen en lossen het op. Het is hard werken, maar het loont.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s