‘Bij zo’n zedenzaak jeuken mijn handen’


10 oktober 2011 (Napnieuws) – Een van de bekendste pedofielenjagers van Nederland is met zijn radicale strijd tegen pedofielen gestopt. “Ik roep nu alleen maar op om voor ze te bidden.”

Hij werd op televisie ‘de grootste pedofielenjager van Nederland’ genoemd. Keer op keer haalde hij het nieuws met zijn campagnes tegen pedoseksuelen. Hij zette namen, adressen en foto’s van Nederlandse en Vlaamse verdachten op internet, verspreidde flyers in hun woonwijken en werd in verschillende praatprogramma’s uitgenodigd om zijn tirades af te steken.

Maar dat was twee jaar geleden. Inmiddels is Chris Hölsken (29) niet meer zo fanatiek. “Het was gewoon spannend en dan wil je meer en meer. Nu vind ik dat ik die pedofielen over één kam heb geschoren. Slechts en klein percentage van mannen met die gevoelens gaat in de fout. Ik ben doorgeslagen.”

Hölsken woont in een apparement in de buurt van Utrecht. Hij zit zijn een leren fauteuil en draagt een t-shirt met een energiedrankje erop. Zijn bruine ogen staan gespannen. Zijn agressieve manier van optreden heeft hem veel negatieve reacties van mensen opgeleverd die vonden dat hij te ver ging. “Er is zelfs een groepje mensen dat me op internet als Hilter afbeeldt.” Even googlelen levert diverse haatsites op. “Maar het boeit me niet meer, de mensen om me heen weten dat veranderd ben. Ik doe het niet meer.”

Geen makkelijke jongen

Hoe werd hij zo radicaal? Het begon al toen hij baby was. “Met anderhalf werd ik ernstig verwaarloosd weggehaald bij mijn heroïneverslaafde moeder.” Tot zijn achttiende woonde hij bij meer dan tien verschillende pleeggezinnen, vertelt hij. Uiteindelijk belandde hij als puber in een tehuis voor kinderen met psychische problemen in Zeist. “Ik had een ontwikkelingsachterstand van wel vijf jaar, gedragsproblemen, hersenproblematiek en werd gepest. Ik had aandacht nodig, maar dat kreeg ik niet. Ze hebben mijn IQ gemeten, dat was 93. Geen makkelijke jongen zeg maar.”

Met zijn moeder had hij lang geen contact. “Ze had 16 jaar tbs. Wat ze heeft gedaan weet ik niet precies eigenlijk. Iets met een mes. En drugs. Maar of diegene dood is…” Hij haalt zijn schouders op en schudt zijn hoofd. “Nu zien we elkaar af en toe weer en drinken we koffie.”

Hij haalt een map met grote gekleurde kartonnen papieren uit de kast. Getuigschriften van de dagopvang, een soort overgangsrapporten. Zorgvuldig vouwt hij ze open. ‘Chris doet goed mee, maar heeft wel moeite met rekenen’ staat er een grote rond handschrift geschreven. En: ‘Hij lijkt te verdwalen in de chaos in zijn hoofd.’

“Ik lag zo achter dat ik tot mijn veertiende in Sinterklaas geloofde. Mijn negenjarige klasgenootjes moesten allemaal net doen alsof hij nog bestond, voor mij. Toen ik erachter kwam heb ik me daar best wel voor geschaamd hoor.” Als hij later kinderen neemt, gaat hij ze dan ook niet over de goedheiligman vertellen, zegt hij fel. “Dadelijk gaan ze zich ook afvragen of God soms ook verzonnen is.”

Taakstraf

Zodra het volgende onderwerp ter sprake komt, verandert zijn toon. Zelf is hij ook misbruikt.“Mijn voetbaltrainer van buiten de dagopvang vroeg of ik bij hem thuis langs wilde komen om te praten over een hoger elftal.” Zijn mond vertrekt en zijn blik gaat naar de tafel en terug. Snel gaat hij voorbij aan de details. “Er gebeurde meer dan ik je wil vertellen. Mensen uit de buurt hebben me gevonden. Ik was overdonderd en dwaalde rond. Ze hebben me naar de politie gebracht.” Geagiteerd: “De trainer kreeg een taakstraf van 240 uur, en ik slachtofferhulp.”

Dat ging mis. “Ik had geen hulp nodig, vond ik. Terwijl ik zo eenzaam was. Ik ging op mezelf wonen, werkte in een friettent, at alleen patat, had allemaal van die jonge vrienden en betaalde mijn rekeningen niet. Eigenlijk was ik een late puber.”

“Het ging niet lang goed. Op mijn twintigste probeerde ik zelfmoord te plegen. Ik hing me op in het bos en slikte pillen. Maar ik werd gevonden. Gelukkig maar. Of nouja.” Hölsken denkt na. “Ik werd wakker in het ziekenhuis en was blij dat ik nog leefde. Maar ik dacht ook meteen: ja, en nu?”

Jezus

Via een maatjesproject kwam hij in contact met mensen die hem hielpen. Wie dat waren, daar gaat hij liever niet op in. “Zij wezen me in ieder geval de weg naar Jezus en het evangelie. In die periode ben ik ook een opleiding gaan doen tot uitvaartverzorger. Een mooi beroep omdat je nabestaanden kunt helpen. Ik vind het fijn om voor mensen te zorgen. En die opleiding had geen ingangseisen.”

De weg naar Jezus bleek hobbelig. “Mensen denken vaak dat een wonder zich in een keer voltrekt. Maar de weg naar God is meer een proces. Ik had niet meteen een nieuw leven of meteen een persoonlijke relatie met Jezus. Want ik dacht dat Hij me niet zou willen. Bovendien was ik nog te boos op die trainer. De mens heeft de neiging eigen rechter gaan spelen, dus wat deed ik toen: Ik ging op de troon van God zitten.”

In die tijd was pedofilie veel in de media in Nederland, plaatst Hölsken in context. “Ik ga niet zeggen dat ik niet mijn steentje heb bijgedragen hoor. Ik vond dat de mensen recht hadden te weten waar een pedofiel woont. Ik had me nooit gerealiseerd dat het zo’n hype zou worden. Die aandacht van de media werkt als drugs. Je gaat steeds verder.” In 2009 kreeg hij van de rechter een boete vanwege smaad, omdat hij screenshots van een pedofiel had verspreid op internet. De haatmail en de juridische aanklachten stroomden binnen.

In mei vorig jaar kwam hij tot inkeer. “Ik was bij een lezing van bevrijdingspastoor Wilkin van der Kamp. Daar deed ik de belofte aan God om het nooit meer te doen. Op mijn website roep ik nu alleen nog maar op te bidden voor pedofielen. Als je jaagt verloochen je God, wist ik toen. Met al die rechtszaken had ik het ook financieel niet makkelijk. Ik heb namelijk een uitkering en werk alleen af en toe bij als drager bij uitvaarten. Meer gaat niet want ik heb suikerziekte.”

Heksenjacht

Hij kijkt even naar de tafel en wrijft in zijn handen. “Natuurlijk kriebelt het nog wel eens. Ik ben ook impulsief en we doen allemaal wel eens iets fout. Bij zo’n zedenzaak in Amsterdam jeuken mijn handen. Maar dan tel ik tot tien. Ik heb nu respect voor de politiek en de rechtstaat. Ik kan me ook ontzettend boos maken over de heksenjacht op pedofielen die zijn genezen.”

“Daarom heb ik mijn voetbaltrainer opgezocht. Tijdens een mis realiseerde ik het me: Waar vergeving is, kan er genezing zijn, van de pijn en het verdriet diep van binnen. En als er vergeving is, kan de weg van herstel beginnen”, vertelt hij vroom. “Ik wist wat me te doen stond. Uiteindelijk heb ik het bezoek toch nog twee maanden voor me uitgeschoven. Tot op een dag tijdens de afwas, toen hield ik het niet meer. Ik ben meteen op mijn scooter gestapt.”

“Toen ik voor zijn deur stond schrok hij heel erg. Hij had natuurlijk van me gehoord en was bang. Maar ik heb het hem rustig bij de deur uitgelegd en hij liet me binnen. Ik zei dat ik erg spijt van had dat ik op veroordeelde pedofielen had gejaagd en hij zei dat hij spijt had van wat hij me had aangedaan.” En nu? Hölsken zwijgt even en knikt dan. “Ik durf wel te zeggen dat we vrienden zijn. We drinken samen koffie.”

Hij is niet de enige vriend, vertelt Hölsken trots. “Ik heb veel mensen om me heen die van me houden, en heb mijn verjaardag zelfs in twee keer moeten vieren dit jaar. En bovendien ben ik erg gelukkig, want ik heb mijn belofte aan Jezus gehouden.”

Het Hofnarretje

Maar hoe zit het dan met zijn open sollicitatie op de baan van directeur bij het Amsterdamse kinderdagverblijf het Hofnarretje eerder dit jaar? Voor het eerst in het gesprek gniffelt Hölsken. “Dat is juist een teken dat het goed met me gaat. Een ludieke actie naar Van der Laan toe, die het misbruikschandaal had kunnen voorkomen. Grappig dat de media het overnamen hè. Dat ik – juist met mijn verleden als pedojager– zou solliciteren, was ludiek bedoeld.” Een soort van zelfspot? Hölsken grijnst breed. “Zo zou je het kunnen noemen.”

Of is het activisme toch niet helemaal weg? “Misschien heb ik ergens wel politieke ambities. Er moet partij komen die radicaal opkomt voor kinderen, zoals er ook een 50-pluspartij is. De ChristenUnie heeft namelijk verzaakt om kinderen te beschermen.” Hij kijkt voor zich uit. “Wie weet.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s