Samen op de bres voor mens en dier


Bureau Jeugdzorg gaat samenwerken met de Dierenbescherming in Amsterdam. Hulpverleners krijgen cursussen over het verband tussen huiselijk geweld en dierenmishandeling en leren hoe ze dit kunnen melden bij de andere partij.

Het verband tussen huiselijk geweld en dierenmishandeling is in veel internationale onderzoeken aangetoond, zegt klinisch psychologe Marie-José Enders-Slegers van de Universiteit Utrecht, die meewerkte aan het initiatief.

Ongeveer vijftig procent van de mensen die familieleden zwaar mishandelen, mishandelen ook dieren. Andersom is dit ongeveer veertig procent. ”Het is daarom belangrijk dat hulpverleners van verschillende vakgebieden informatie met ?elkaar delen,” aldus Enders-?Slegers. De Dierenbescherming heeft Jeugdzorg een lijst verstrekt met aspecten waar hulpverleners op moeten letten en vice versa. Op die lijst staan heel concrete dingen zoals voedingstoestand, angstig gedrag.

Geweld tegen dier of mens kan wijzen op een gedragsstoornis of psychopathie. Dierenmishandeling voor de ogen van een kind is een vorm van psychische mishandeling. Kinderen kunnen een ontwikkelingsstoornis oplopen en zelf dieren gaan mishandelen. Ook kan geweld tegen een huisdier fungeren als chantage van een gezinslid.

”Veel hulpverleners staan niet stil bij het verband,” aldus Erik Gerritsen, bestuursvoorzitter van Bureau Jeugdzorg Agglomeratie Amsterdam. ”Als je een hond een schop geeft, kun je ook een kind een klap geven,” zegt René Verhoogt, directeur Dierenambulance Amsterdam. ”Je vermoedt wel eens iets. En als je huiselijk geweld vermoedt, moet je dat ergens kunnen melden.”

Psychologe Enders-Slegers nam in 2009 een enquête af bij 108 dierenartsen in Nederland over dit thema. Slechts dertien procent van de dierenartsen die meedeed, bleek actie te ondernemen als zij huiselijk geweld vermoedden.

”Hulpverleners denken dat ze zich moeten houden aan hun geheimhoudingsplicht, maar dat is niet zo. Ze hebben een burgerplicht het wel te melden,” zegt Enders-Slegers.

Gerrritsen: ”Het is nogal wat om elkaar te vragen om observaties door te geven, dus daarom is er geen meldingsplicht. De observaties van de dierenhulpverleners zouden als getuigenissen voor de politie kunnen gelden, maar de insteek is het melden laagdrempelig te houden.”

Gepubliceerd in Het Parool op 10 januari 2011.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s