‘Zij zitten gevangen in die pastorale idylle’


15 december 2011 (blogtournee) – Ze vertrok in 2006 voor een jaar naar Kiev om er een boek te schrijven. Hoewel haar boek ‘Blijf bij ons’ over een meisje gaat dat ook naar Oekraïne verhuist, wil de schrijfster Florence Tonk (40) het absoluut niet autobiografisch noemen. “Hoofdpersoon Emma is een trut.”

De personages zijn gestoeld op de expats die ze in Kiev tegen kwamen, vertelt Tonk. “Van die internationale snelle types zoals Emma’s vriend in het boek. De wijk waar ik ze heb laten wonen ligt in een sjieke ambassadebuurt. Mijn vrienden ik woonden in een volksbuurt: Podil. Zeg maar de Pijp van Kiev.” De schrijfster lacht. “En anders dan Emma vond ik het fantastisch in Kiev.”

In haar boek krijgt de hoofdpersoon, een enigszins bleu type, enkele maanden nadat ze in Oekraïne is aangekomen ruzie met haar expatvriend en verhuist naar het platteland om in een datsja (typisch Russisch/Oekraïens vakantiehuis) tussen de Oekraïners te gaan wonen. En krijgt ze een – uiteindelijk desastreuze – affaire met één van hen.

Een typisch vrouwenboek. “Vind je? Ik ben niet bepaald weekhartig over het vrouwenbestaan. Ik wilde schrijven over hoe bepaalde vrouwen kunnen drijven in hun niet weten wat ze willen en hoe ze daar anderen mee kunnen opzadelen. Ze komt er toch helemaal niet sympathiek vanaf met dat einde.”

Zelf was ze nooit, zoals Emma, naar een datsja verhuisd, legt ze uit. “Soms lijkt het wel alsof je een gevangenis bezoekt als je op het Oekraïense platteland komt. De welvaart en de rest van de wereld is zo ver weg. Begrijp me niet verkeerd, de mensen zijn erg positief en warm. Het deed me zelfs realiseren hoe jammer het is dat wij dat leven niet meer kennen,bijvoorbeeld hoe het is om primitief te leven en om je eigen eten verbouwen. Maar uiteindelijk heeft het iets decadents als je ze bezoekt.”

Als zwelgen in iemand anders’ armoede, zoals Emma. “Het is genieten van plekken waar de tijd is blijven hangen. Leuk zo’n pastorale idylle, vooral in de zomer, lekker primitief bij het houtvuur en iemand die accordeon speelt. Maar wij kunnen na een weekend weer weg, zij niet.” 

Ook de ramp bij Tsjernobyl komt in het boek langs. Als Emma Engelse les gaat geven in het boerendorp, vertaalt een van haar leerlingen brieven die haar opa haar schreef vanuit het besmette gebied. “Ik moest het er op de een of andere manier inschrijven. Het fascineert me. Alsof die mensen nog niet genoeg hadden meegemaakt in de geschiedenis, kwam er in de jaren tachtig ook nog eens een kernramp overheen.”

Tonk heeft het gebied zelf meerdere keren bezocht. “Erg indrukwekkend. De mensen praten er niet graag over, maar het is overal in de samenleving aanwezig. Er zijn bijvoorbeeld veel mythes over. Je moet het water in de waterkoker nooit twee keer koken, zei iemand tegen me, anders krijg je kanker.” Ze schudt haar hoofd.

Hoewel ze haar hoofdpersoon kwalijk neemt zo te dwepen met de Oekraïners van het platteland, wordt de schrijfster stil als haar wordt gevraagd wat ze zelf heeft teruggedaan voor het volk waarover ze met zoveel liefde praat. “Ik denk niets. Misschien het geven van vriendschap, en een gevoel van trots. Iemand zei een keer: door jou zie ik het mooie van dit leven hier weer in. Maar ze kunnen natuurlijk nog steeds niet weg.”

One thought on “‘Zij zitten gevangen in die pastorale idylle’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s