De knullige revolutie


Nederland kende in de jaren zeventig zijn eigen RAF. De Rode Jeugd uit Eindhoven zag het, net als de terreurbeweging de Rote Armee Fraktion in Duitsland, als zijn taak om het kapitalisme actief te bestrijden. ‘Zaterdagmiddag was de favoriete actiedag van de revolutionaire jongeren. Omdat ze dan het winkelend publiek van Eindhoven konden bereiken met hun antikapitalistische acties.’

Historicus Maarten van Riel (28) maakte met zijn boek ‘Zaterdagmiddagrevolutie’ een portret van de Rode Jeugd in Nederland tussen 1968-1974. ‘Het typeert de Hollandse knulligheid dat hun revolutie eigenlijk nooit verder kwam dan de zaterdagmiddag’, aldus de historicus.

De rode strijders pleegden in 1972 bomaanslagen in Utrecht en Eindhoven, maar er vielen geen doden. Nadat ze op trainingskamp gingen naar Zuid-Jemen, viel de beweging in 1974 uit elkaar. Van Riel schreef het boek niet uit leedvermaak. ‘Het lijkt me verschrikkelijk dat je alles geeft voor een ideaal wat dan mislukt. Ik wilde het boek schrijven omdat de Rode Jeugd me fascineert. Hun verhaal leest als een spannend jongensboek.’

Wat zegt Zaterdagmiddagrevolutie over de Nederlandse identiteit?
Maarten van Riel:’Veel. De manier waarop de Nederlandse autoriteiten en kranten met de Rode Jeugd omgingen destijds was eigenlijk heel liberaal. De ideeën en daden van de jongeren waren radicaal, maar de reacties van de autoriteiten, de politie en eigenlijk het hele volk waren mild. Als ze een bom legden, gebeurde er niet zo veel. Het stond wel in de krant, maar pas op pagina twee. Dat komt omdat Nederland nuchter aankijkt tegen extreem denkenden. Tegelijkertijd vinden we vanuit het liberale gedachtegoed wel dat ze er mogen zijn. Daardoor voelen extremisten zich niet gewenst.’

‘In Duitsland werd helemaal niet liberaal opgetreden tegen de Rote Armee Fraktion. Die jongelui met hun rare intenties werden als zware criminelen weggezet. De politie schoot hen gewoon dood. Dat wilde de RAF natuurlijk graag, want zo konden ze de politie in een kwaad daglicht stellen. ‘

In hoeverre staken de Nederlandse rode strijders bleek af bij de Duitse RAF?
‘De Duitsers richtten zich vooral tegen oud-nazi’s die in de naoorlogse maatschappij nog steeds hoge posities bekleedden. Dat gebeurde onder de vlag van links. Hiernaast was er een mentaliteitsverschil met de Nederlanders. De RAF was hardnekkiger. Ulrike Meinhof, een van de oprichters, was bezeten door het revolutionaire ideaal. Uiteindelijk was ze zelfs bereid er voor te sterven.’

‘In Nederland had je geen Meinhof. De Rode Jeugd wilde bijvoorbeeld een bank overvallen, want dat stond in het handboek van de Guerrilla in de stad. Dus ze regelden een auto en kozen een bank uit. Maar op het moment dat er mensen naar voren moesten stappen die het zouden gaan doen, durfde niemand. Hiernaast was er in Nederland helemaal geen behoefte aan revolutie. Vooral niet in Eindhoven. De arbeiders die zogenaamd in opstand moesten komen, werkten allemaal bij Philips. Ze hadden een televisie, een eigen huis en waren tevreden. Volgens de Rode Jeugd waren ze consumptieverslaafd. Moet je voorstellen, twee eeuwen lang hebben arbeiders gestreden voor een normaal bestaan. En precies op het moment dat het eindelijk goed met ze gaat, wil de Rode Jeugd dat ze in opstand komen. Tja dan heb je het toch niet helemaal goed begrepen.’

Was het moeilijk de revolutionairen te spreken te krijgen?
‘Dat ging niet altijd even makkelijk. Het probleem is dat daders liever niet willen praten. Je vertelt niet graag over bomaanslagen die je hebt gepleegd, of moorden. Als ik in mijn eigen boekenkast kijk zie ik alleen maar hele dikke boeken over slachtoffers. Slachtoffers van de Holocaust willen praten, omdat ze het als voorbeeld mee willen geven aan de volgende generatie. De mensen van de Rode Jeugd denken heus niet dat er mensen zitten te wachten op hun levensverhaal.’

‘Toch is het belangrijk dat ook het verhaal van de daders vertelt. We hebben namelijk een beeld  van terroristen dat helemaal niet waar blijkt te zijn. Als je de Rode Jeugd als terroristen ziet en je leest het boek, dan zie je dat het een hele normale jongeren waren. Ze hadden zomaar per ongeluk jouw ouders kunnen zijn.’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s